ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ

Σήμερα μου συνέβη κάτι απίθανο και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας!! Γιατί τελικά τα παιδιά μας, την σήμερον ημέρα είναι πραγματικά απίθανα, καμία σχέση με το πως ήμασταν εμείς παιδιά!! Κάναμε λοιπόν το καθημερινό μας μπανάκι, την ώρα που ντυνόμασταν μιλούσαμε για διάφορα που συνέβηκαν σήμερα. Όταν ξαφνικά η ούτε 5 χρονών κόρη μου άρχισε να λέει για τον μπαμπά της , ούτε που θυμάμαι πως ξεκίνησε η κουβέντα γιατί δεν πίστευα σε αυτά που άκουγα.

Για να μην μακρηγορώ, άρχισε λοιπόν ξαφνικά να απαριθμεί με τα δαχτυλάκια της τα παράπονα που είχε με τον πατέρα της λέγοντας μου ,

Πρώτον ο μπαμπάς δεν μου μιλάει, κάθεται και παίζει με το tablet, του μιλάω και δεν μου απαντά.(έχει ένα μικρό δίκιο)

Δεύτερον όταν παίζουμε μπάλα θέλει να κάνει τα κόλπα του με την μπάλα και δεν μου την δίνει γρήγορα.( !!!)

Τρίτον όταν του ζητάω το tablet όλο μου λέει ότι δεν έχει μπαταρία και ποτέ δεν μου το δίνει. Και αν μου το δώσει είναι μόνο για λίγο. ( και καλά κάνει)

Και τέλος δεν με αφήνει να ξεκουραστώ, μόλις κάτσω στον καναπέ όλο μου λέει Σοφία, Σοφία.( και καλά!!! Ας πω και άλλα)

Ακούγοντας εγώ βέβαια όλα αυτά, σωστά ή λάθος, ήθελα να γελάσω, αλλά ήθελα να της δείξω ότι την παίρνω στα σοβαρά. Και έτσι κρατήθηκα!!( με το ζόρι!!!) Της είπα λοιπόν ότι καλά κάνει και μου τα λέει αλλά καλύτερα θα ήταν να τα πει και στον ίδιο για να τα ξέρει. Για κακή του τύχη εκείνη την στιγμή μπαίνει στο σπίτι από την δουλειά. Χωρίς να προλάβει να πει <Γεια σας!>, τον πιάνει και του λέει έλα κάτσε που θέλω να σου πω κάτι πολύ σημαντικό( με ένα απίστευτο ύφος). Και αρχίζει με τα δαχτυλάκια της και πάλι να του απαριθμεί όλα τα παράπονα της. Εκείνος βέβαια όπως εγώ έμεινε “παξιμάδι”, ξέρετε δεν είναι εύκολο να χωνέψεις ότι το 4,5 χρονών παιδί σου, κάθεται και μιλάει σαν μεγάλο. Εκείνος βέβαια δεν κρατήθηκε και άρχισε να γελάει. Και γύρισε αμέσως η μικρή με κοίταξε και μου λέει <κοίτα μαμά, γελάει, δεν του τα λέω καλά?> ζητώντας συμπαράσταση. Με λίγα λόγια λοιπόν τα συζητήσανε και τα “βρήκανε”.

Που θέλω να καταλήξω ? Πλέον τα παιδιά από μικρή ηλικία έχουν άποψη και θέλουν να την λένε( όσο αστείο και αν μας φαίνεται). Καλό είναι να τα ακούμε και τα βοηθάμε να εξωτερικεύουν τα συναισθήματα τους. Γιατί ίσως αυτό που θέλουν να μας πουν δεν είναι τόσο αστείο, ίσως κάποιος το ενοχλεί στο σχολείο η και εκτός πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί και να ΑΚΟΥΜΕ τα παιδιά μας. Ίσως να υπάρχουν και άλλα παιδιά που θέλουν να πουν τα παράπονα τους και δεν  βρίσκουν τα λόγια, ίσως φοβούνται να το κάνουν. Γιατί και εμείς δεν γεννηθήκαμε γονείς μαθαίνουμε και εξελισσόμαστε μαζί με αυτά!  Όπως και να έχει πρέπει να τα βοηθήσουμε όσο μπορούμε με τον τρόπο μας, μέσα από το παιχνίδι, με χάδια και αγκαλιές να ανοιχτούν και να μας λένε τα πάντα. Αν το ξεκινήσουμε από τώρα που είναι παιδιά, θα το βρούμε μπροστά μας όταν θα μεγαλώσουν και θα θέλουμε να μας ανοιχτούν για ξέρουμε τι γίνεται με το παιδί μας στην εφηβεία πια.

Εν κατακλείδι απλά ήθελα την προσοχή, την δική μου αλλά και του πατέρα της, γιατί δεν είχαν και πολύ βάση αυτά που έλεγε. Μην εκθέσουμε και τον μπαμπά μας!!  😉

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s